021-88404088

دیستروفی ماهیچه‌ای

خلاصه مقاله

دیستروفی ماهیچه‌ای یا تحلیل ماهیچه‌ای از گروه بیماری هایی است که منجر به ضعیف شدن و از دست دادن توده عضلانی می شود. در دیستروفی عضلانی، ژنهای غیر طبیعی (جهش) با تولید پروتئین مورد نیاز برای تشکیل عضلات سالم مواجه می شوند. انواع مختلف دیستروفی عضلانی وجود دارد. علائم شایع ترین انواع در دوران کودکی آغاز می شود، بیشتر در پسران. انواع دیگر تا بزرگسالی به سطح نمی رسند.

22 دی 1397

دیستروفی ماهیچه‌ای

دیستروفی ماهیچه‌ای یا تحلیل ماهیچه‌ای از گروه بیماری هایی است که منجر به ضعیف شدن و از دست دادن توده عضلانی می شود. در دیستروفی عضلانی، ژنهای غیر طبیعی (جهش) با تولید پروتئین مورد نیاز برای تشکیل عضلات سالم مواجه می شوند.
انواع مختلف دیستروفی عضلانی وجود دارد. علائم شایع ترین انواع در دوران کودکی آغاز می شود، بیشتر در پسران. انواع دیگر تا بزرگسالی به سطح نمی رسند.
دیستروفی ماهیچه‌ای غیرقابل درمان است و تاکنون هیچ دارویی برای درمان آن ساخته نشده‌است. محققان در حال تحقیقات بر روی این بیماری‌ها هستند و تاکنون موفق به ساخت چند ژن و داروی آزمایشی شده‌اند که بر روی حیوانات آزمایشگاهی مؤثر بوده‌است. اما دارو درمانی می تواند به درمان علائم کمک کند و روند بیماری را کند کند.

انواع بیماری‌های دیستروفی ماهیچه‌ای:

  • دیستروفی ماهیچه‌ای دوشن
  • دیستروفی ماهیچه‌ای بکر
  • دیستروفی ماهیچه‌ای میوتونیک
  • دیستروفی ماهیچه‌ای لیمب گرایدل
  • دیستروفی ماهیچه‌ای مادرزادی
  • دیستروفی ماهیچه‌ای فاسیو اسکاپولو هومورا

دیستروفی ماهیچه‌ای دوشن:

دیستروفی ماهیچه‌ای دوشن، شایعترین نوع دیستروفی ماهیچه‌ای به خصوص در میان کودکان است. از عوارض اصلی این بیماری تحلیل ماهیچه‌های ارادی (که در کنترل بدن نقش حیاتی دارند) است که در مواقع شدید منجر به عدم توانایی در راه رفتن، معلولیت و مرگ می‌شود.
نشانه ها و علائم معمولا در دوران کودکی ظاهر می شود:
  • ناهنجاری در راه رفتن و قدم برداشتن (بیماران معمولاً روی قسمت جلویی کف پا و سر پنجه، راه می‌روند که ناشی از ضعف و کاهش قدرت در عضلات بازکننده زانوها می‌باشد)
  • زمین‌خوردن مکرر
  • مشکل در دویدن، جستن و پریدن
  • ضعف در حفظ وضعیت بدن
  • مشکل در یادگیری و انجام فعالیت های بدنی
  • عدم توانایی در برخاستن راحت از روی زمین و کمک از دست‌ها برای بلند شدن (نشانه گاور)
  • از دست دادن توانایی راه رفتن
  • ۹۶٪ معلولیت
  • ضعیف شدن دستگاه گوارش و اشکال در دفع
  • انحنا در ستون فقرات و قفسه سینه در مواقع شدید
  • مشکلات تنفسی در مواقع شدید
  • ضعف ماهیچه ی قلب

دیستروفی بکر:

علائم دیستروفی بکر شبیه به دیستروفی عضلانی دوشن هستند، اما شدت آن بسیار خفیف تر است. علائم معمولا در نوجوانی شروع می شود، همچنین گاهی اوقات بعد از 20 سالگی ایجاد می شود.
  • سعی بر راه رفتن بر روی انگشتان پا،
  • مشکل در بلند شدن،
  • زمین خوردن به صورت مکرر،
  • گرفتگی عضلانی.

دیستروفی میوتونیک:

این نوع دیستروفی در اثر کشیدگی و گرفتگی طولانی مدت عضله رخ می دهد. دیستروفی میوتونیک شایعترین دیستروفی در بزرگسالان است و فرد توانایی نگه داشتن انقباض را ندارد. صورت و گردن اولین نواحی هستند که تحت تاثیر این عارضه قرار می گیرند.
  • افتادگی عضلات صورت،
  • عدم توانایی فرد در صاف نگه داشتن گردن،
  • این نوع از دیستروفی در مردان سبب ضعف قوای جنسی و تحلیل و کوچک شدن بیضه‌ها و در زنان بی نظمی دوره‌ی قاعدگی و سبب ناباروری می‌شود،
  • دشواری در بلعیدن، دشواری در پلک زدن، افتادگی اندام به ویژه پلک بالایی چشم در اثر ضعف عضله‌ی پلک،
  • طاسی زودرس و ریزش مو در ناحیه‌ی جلوی پیشانی و پیشروی آن،
  • ضعف در بینایی، ایجاد آب مروارید در چشم‌ها،
  • از دست دادن وزن.

دیستروفی فاسیو اسکاپلو هومرال (FSHD):

این عارضه که با نام دیستروفی ماهیچه‌ای چهره‌ای ‌کتفی‌ بازویی شناخته می شود، ابتدا ماهیچه‌های صورت، شانه و قسمت بالای دست را تحت تاثیر قرار می دهد و به دنبال آن ضعف ماهیچه‌های لگن، شکم و قسمت پایین پا رخ می‌دهد. در اکثر مواقع بیماری در ۲۰ سالگی یا پیشتر از آن شروع می‌شود و در ۲۰ درصد موارد بیمار در سن ۵۰ سالگی با صندلی چرخدار حرکت می‌کند.
  • دشواری در بلعیدن غذا یا جویدن آن،
  • یک طرفه‌ شدن شانه،
  • ظاهری بال مانند به تیغه‌ی شانه می‌دهد.(بیرون زدگی کتف، بالا و به‌جلو رفتن شانه).

دیستروفی مادرزادی:

این نوع دیستروفی در هنگام تولد یا قبل از 2 سالگی ظاهر می شود. در برخی افراد به کندی پیشرفت می کند و منجر به ناتوانی های اندکی می شود، در حالی که در برخی دیگر به سرعت پیشرفت می کند و منجر به اختلالات شدید می شود.
  • ضعف عضلانی
  • کنترل حرکتی ضعیف
  • بدون کمک نمی‌تواند بشیند یا بلند شود
  • اسکولیوز
  • تغییر شکل پاها
  • عمل مکیدن را به دشواری انجام می‌دهد.
  • اختلالات تنفسی
  • مشکلات بینایی و گفتاری

دیستروفی لیمب-گیردل:

این عارضه سبب تضعیف عضلات و به‌ دنبال آن تحلیل عضلانی می شود و در نهایت منجر به کاهش حجم عضلات می‌شود. ابتلا به این نوع دیستروفی از بخش‌هایی از بدن مانند شانه و ران شروع می‌شود، همچنین در عضلات نواحی پا و گردن بروز می‌کند.
در صورت ابتلا به این بیماری فرد به سختی از صندلی بلند می شود و در راه رفتن به مشکل بر می خورد، مرتب به زمین می‌افتد یا تعادلش را ازدست می‌دهد. همچنین فرد مبتلا به این عارضه اجسام را به سختی جابجا خواهد کرد. اکثر مبتلایان به دیستروفی لیمب-گیردل تا سنین ۲۰سالگی در راه رفتن ناتوان خواهند شد.
مقالات مرتبط

نظرات کاربران

5/5 0 0 0