پیوند بافت چربی اتولوگ، به اصطلاح لیپومدلاژ، لیپوسکلپچر یا لیپوفیلینگ از اوایل قرن بیستم شناخته شده است. اصل این تکنیک انتقال بافت چربی خود بیمار از ناحیه اهداکننده (به عنوان مثال شکم، پهلو، ران) به محلی است که کمبود حجم دارد. اولین نشانه های آن برای جراحی زیبایی صورت، و اخیراً در دست ها بود. پیوند چربی برای از دست دادن بافت به دلیل تصادف، عمل، بیماری مادرزادی یا لیپودیستروفی نیز مفید است. علاوه بر اثر حجم دهنده، چربی تزریق شده منجر به یک اثر نئوآنژیوژنز می شود که خاصیت ارتجاعی پوست را بهبود می بخشد و اثر ضد پیری را به همراه دارد. پیوند چربی بیشتر و بیشتر برای بازسازی و بزرگ کردن سینه استفاده شده است.

علیرغم استفاده نوبر از انتقال چربی در سال ۱۸۹۳، اولین توصیف پیوند چربی توسط نفوذ به سال ۱۹۶۲ توسط میلر است. با توجه به نتایج کمی رضایت‌بخش درازمدت، این تکنیک موفقیت مورد انتظار را نداشت و روش‌های متعدد دیگری شرح داده شد. در حال حاضر بیشترین استفاده برای برداشت، تصفیه و نفوذ چربی، روشی است که کلمن در سال ۱۹۸۶، ۱۵،۱۶ به تفصیل شرح داده است.

میزان بقا و نتایج طولانی مدت تا حدی به اندیکاسیون ها و بیماران بستگی دارد اما بیشتر به تکنیک جراحی بستگی دارد. با این حال، حتی با بهترین روش جراحی، بقای پیوند چربی غیرقابل پیش‌بینی است، با نرخ تحلیل متغیر در سراسر ادبیات (۱۰٪ تا ۹۰٪) گزارش شده است. تکنیک های مختلفی برای بهبود میزان بقای پیوند چربی و قابلیت پیش بینی آن پیشنهاد شده است. کارآمدترین روشی که تا به امروز ارائه شده است، غنی سازی بسیار بافت پیوند شده روی سلول های بنیادی مزانشیمی است. با این حال، بیشتر این تکنیک‌ها زمان‌بر، پرهزینه و با کاهش قابل‌توجه چربی برداشت‌شده هستند و نتایج همچنان غیرقابل پیش‌بینی باقی می‌مانند.

روش دیگر برای بهبود نتایج پیوند چربی می تواند تحریک بافت پیوندی توسط فاکتورهای رشد باشد. متأسفانه، درمان فاکتورهای رشد برونزا و مصنوعی نتایج مورد انتظار مورد انتظار را در کلینیک (به عنوان مثال، درمان زخم، مهندسی زیستی) ارائه نکرده است. یکی از دلایل آن شکنندگی پروتئین و ناپایداری فاکتورهای رشد است. اخیراً پلاکت های اتولوگ به عنوان مخزن طبیعی فاکتورهای رشد برای پاتولوژی های مختلف مورد استفاده قرار گرفته اند. بنابراین، ما پیشنهاد می‌کنیم که افزودن آن به پیوند چربی می‌تواند راه‌حلی برای افزایش بقا، تکثیر و تمایز سلول‌های بنیادی باشد تا نتایج طولانی مدت لیپوفیلینگ را به‌طور کارآمد و ساده بهبود بخشد.

پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)

پلاکت ها ذرات خون در گردش هستند که از تکه تکه شدن مگاکاریوسیت ها به وجود می آیند. آنها در حالت غیرفعال گردش می کنند تا زمانی که با مناطق آسیب دیده اندوتلیا تماس پیدا کنند. پلاکت ها از طریق دگرانولاسیون گرانول های α در پلاکت ها، که حاوی فاکتورهای رشد سنتز شده و از پیش بسته بندی شده هستند، کار می کنند. قوی ترین آنها در ترمیم بافت های آسیب دیده PDGF، TGFβ، IGF، VEFG و فاکتور رشد اندوتلیال (EGF) هستند.

فاکتورهای رشد سنتز شده مستقیماً به سطح غشای سلولی متصل می شوند تا هموستاز و بهبود طبیعی را تحریک کنند. آنها سیگنال های سلولی داخلی را القا می کنند که رگ زایی، تکثیر سلولی، تمایز سلولی و تشکیل ماتریکس جدید را برای ترمیم بافت فعال می کند. بنابراین پلاکت ها مخزن طبیعی فاکتورهای رشد هستند که می توانند برای بازسازی بافت ها استفاده شوند. مطالعات قبلی فاکتور رشد موضعی نشان داده است که فاکتورهای رشد مصنوعی مشتق از پلاکت انسانی می تواند یک درمان موثر برای بهبود زخم باشد. با این حال، از آنجایی که آن پروتئین‌های مصنوعی محدودیت‌هایی را برای استفاده بالینی ارائه می‌کنند، یک درمان جدیدتر، پلاسمای غنی از پلاکت اتولوگ (PRP) ایجاد شده است. این نشان دهنده شباهت بیشتری به روند بهبودی طبیعی به عنوان ترکیبی از عوامل رشد متعدد است. این به دلیل ماهیت اتولوگ ایمن است و به سادگی از خون بیمار تولید می شود.

پس از ۳۰ سال کاربرد بالینی PRP برای تحریک بازسازی استخوان و ترمیم زخم، PRP اتولوگ در واقع به عنوان یک عنصر مهندسی بافت جدید و منطقه ای در حال توسعه برای پزشکان و محققان شناخته می شود که به بهبود بافت های همبند نرم و حمایت کننده کمک می کند.

فواید و ایمنی PRP در بیش از ۵۰۰۰ مطالعه ثبت شده است که در آن نویسندگان افزایش بازسازی استخوان، بهبود زخم ، ترمیم تاندون و غضروف ، ترمیم قرنیه و جوانسازی پوست را مشاهده کردند. بیشتر و بیشتر در زمینه های جراحی پلاستیک، ترمیمی و زیبایی استفاده می شود.

اخیراً علاقه به استفاده مشترک از PRP و پیوند چربی افزایش یافته است. بافت چربی زنده در محل پیوند ظرف ۴۸ ساعت مجددا عروقی می شود. در این مدت، توسط مواد منتشر شده در پلاسما تغذیه می شود. در مقابل، بافت غیر زنده توسط ماکروفاژها برداشته می شود و تغییرات فیبروتیک و کیستیک را پشت سر می گذارد. موانع اصلی که مانع از افزایش دائمی می شود، جذب جزئی و ایسکمی بافت چربی پیوندی است که اغلب نیاز به چندین پیوند دارد. سپس، کیفیت بافت پیوند شده به شدت به روند بهبود، ترمیم عروق و تمایز سلول‌های چربی وابسته می‌شود. نرخ های گزارش شده بقای سلول های چربی در ادبیات پزشکی بسیار متفاوت است و تکنیک های مختلف برداشت، پردازش و تزریق مجدد سلول های چربی مسئول این تفاوت ها هستند.

با این حال، هیچ اتفاق نظری در مورد بهترین راه برای پردازش چربی برداشت شده قبل از تزریق مجدد وجود ندارد. بر اساس ادبیات اخیر، ما فرض کردیم که افزودن PRP به آماده‌سازی چربی ممکن است راهی مطمئن برای آوردن مواد مغذی مناسب در لحظات اولیه پیوند برای بهبود بقای چربی و قابل پیش‌بینی‌تر کردن نتیجه باشد. PRP فاکتورهای رشد بومی را در نسبت های تعیین شده بیولوژیکی آنها در محل درمان آزاد می کند. فاکتورهای رشد آزاد شده، رگ زایی، تمایز سلولی و تکثیر را تحریک می کنند که منجر به بازسازی ماتریکس سه بعدی می شود که امکان بازآرایی سلول های چربی را به سازمان سه بعدی صحیح می دهد. این رویکرد کاملا اتولوگ است و بلافاصله بدون هیچ نوع پیش شرطی سازی آزمایشگاهی یا مکمل رسانه ای استفاده می شود.

در یک سری از مطالعات آزمایشگاهی، نشان داده شده است که PRP میزان بقای سلول های چربی و تمایز سلول های بنیادی را افزایش می دهد. Nakamura et al. نشان داد که میزان بقای پیوند چربی به طور قابل توجهی در موش‌ها افزایش می‌یابد. در نهایت، چندین مورد بالینی برای بهبود بهبود زخم با ارتباط پیوند چربی با PRP گزارش شده است. این ارتباط اخیراً برای موارد زیبایی شناختی نیز توصیف شده است

پیوند چربی با تکنیک PRP

در مرحله اول، بیماران باید در طول مشاوره اولیه به درستی ارزیابی شوند. کاهش حجم با توجه به علت آن در الگوهای مختلف رخ می دهد. کاهش حجم منتشر پس از کاهش وزن زیاد با کاهش حجم موضعی فقط در ناحیه بینی، ناحیه زیر چشمی یا لب ها به دلیل افزایش سن متفاوت است. بافت و ضخامت پوست نکته دیگری است که قبل از درمان باید بررسی شود. اطلاعات بیمار بسیار مهم است، زیرا توافق بین انتظارات بیمار و نتیجه ای که می تواند توسط درمان ارائه شود، تضمینی برای رضایت است.

سلول‌های چربی پس از خارج شدن از بدن، عمر کوتاهی دارند و در هنگام جمع‌آوری یا پردازش بافت، واکنش خوبی به جابجایی بیش از حد، سرد کردن یا ضربه‌های بزرگ نشان نمی‌دهند. تحلیل پیوند چربی اصلی ترین ایراد است که می تواند با استفاده از تکنیک خوب به طور چشمگیری کاهش یابد.

روش توصیف شده توسط کلمن این اصل را پیش می برد که پیوندهای چربی باید زنده بمانند و مجددا عروقی شوند. کلمن و همکاران مقدار کمی از تزریق چربی در لایه‌های ریز را برای افزایش نسبت سطح پیوند چربی به بستر گیرنده توصیه می‌کند. با توجه به اولویت بیمار/پزشک و اهمیت حجم چربی پیش‌نمایش‌شده، کل روش می‌تواند با بیهوشی موضعی یا عمومی انجام شود/ پیوند زده شود.

سایت های اهدا کننده (مناطق قابل اهدا)

شایع ترین محل اهدا کننده در عمل بالینی شکم است، اما چربی را می توان از هر مکانی که دارای چربی غیر فیبری کافی در پهلو، ران و زانو داخلی است که مختص بیمار است و به ترجیح بیمار/پزشک بستگی دارد برداشت کرد. هیچ مدرک قانع کننده ای در مورد محل برداشت و کارایی پیوند چربی وجود ندارد.

برداشت چربی

زنده ماندن سلول های چربی با افزایش فشار مکش منفی کاهش می یابد. بنابراین، از لیپوساکشن مکانیکی توسط ماشین باید اجتناب شود (~۵۰۰ میلی متر جیوه)، و تنها برداشت دستی کیفیت پیوند چربی راضی کننده را ارائه می دهد. خلاء کم فشار که توسط یک پیستون خروجی ۲ میلی لیتری سرنگ ۱۰ میلی لیتری لاورلاک ایجاد می شود، بهترین نتیجه را به همراه دارد. برداشت چربی با یک کانول بلانت متصل به سرنگ ۱۰ میلی لیتری لاورلاک انجام می شود. کانولای ایده آل مجموعه ای کارآمد از بسته های چربی را با حداقل آسیب عصبی عروقی ترکیب می کند. بیشترین مورد استفاده، کانول نوک بلانت با یک دهانه دیستال منفرد به قطر ۳ میلی متر است. برای پیوند چربی کوچک و دقیق (به عنوان مثال ناحیه زیر مداری)، ما استفاده از کانول ۱٫۶۵ میلی متری را پیشنهاد می کنیم.

تصفیه چربی

روش ایده آل برای تصفیه چربی، خون، مایع نفوذی و بقایای سلولی را از سلول های چربی سالم با کمترین ضربه جدا می کند (شکل ۱). این مرحله خاص بحث‌برانگیزترین بخش فرآیند پیوند چربی است که بدون راه‌حل قطعی تحت بررسی شدید قرار می‌گیرد. در حالی که روش های مختلفی برای جداسازی چربی شرح داده شده است، هیچ کدام برتری نسبت به سایرین تشخیص داده نشده است، اما پذیرفته شده است که تکنیک هایی که شامل دستکاری کمتر است ممکن است نتایج بهتری داشته باشند، از جمله :

1. رسوب گذاری: مواد آسپیره به مدت ۳۰ دقیقه تا ۱ ساعت باقی می مانند. که آن را به اجزای مختلف آن جدا می کند؛
2. شستشو: چربی آسپیره با ۵% محلول گلوکز، ۰٫۹% نرمال سالین یا آب استریل شسته می شود،
3. فیلتراسیون: چربی برداشت شده روی گاز استریل روی فنجان استریل قرار می گیرد. ، با لاکتات رینگر شسته شده و قبل از بارگیری در سرنگ ها خشک می شود.
4. سانتریفیوژ: چربی برداشت شده به مدت ۳ دقیقه با سرعت ۳۰۰۰ دور در دقیقه سانتریفیوژ می شود.

این روش چربی را از موادی که تجزیه را افزایش می دهند جدا می کند و سلول های چربی و سلول های بنیادی را در هر میلی لیتر چربی پیوند شده متمرکز می کند. این سریع ترین و تمیزترین روش است.

مطالعات مختلف تأثیر سانتریفیوژ بر انتقال چربی را ارزیابی کردند و بیشتر آنها به این نتیجه رسیدند که سانتریفیوژ، مگر اینکه با سرعت های بسیار بالا انجام شود، تأثیر منفی بر زنده ماندن سلول های چربی ندارد. سرعت ۳۰۰۰ دور در دقیقه را برای ۳ دقیقه پیشنهاد می کند، اما ۱ دقیقه سانتریفیوژ با آسیب کمتری به سلول های چربی کارآمد است.

آماده سازی PRP

امروزه تکنیک های مختلفی برای تهیه PRP در بازار وجود دارد. از سال ۲۰۰۳، RegenLab یک تکنیک جدید برای تهیه PRP اتولوگ از خون کامل بیمار ایجاد کرده است. این یک روش ساده و ایمن برای تحقق در اتاق عمل با حفظ هزینه کم است. نیاز به مهارت خاصی ندارد و مقدار کمی (۸ میلی لیتر) خون بیمار کافی است. در مقایسه با سایر روش‌ها، این روش همچنین نشان داده شده است که بهترین غلظت پلاکت و بقا را با بالاترین ترشح فاکتور رشد ارائه می‌دهد.۴۷،۴۸

این روش آماده سازی PRP در حال حاضر نتایج خوبی برای بازسازی استخوان و جوانسازی پوست نشان داده است. از آنجایی که این یک سیستم ایمن، کارآمد، ساده و ارزان برای پیوند چربی بهتر و قابل پیش بینی است، در عمل بالینی ما از این روش آماده سازی RegenLab PRP استفاده می کنیم.

هشت میلی لیتر خون از ورید محیطی بیمار در لوله های Regen حاوی ضد انعقاد سیترات سدیم خارج می شود. خون کامل در مدت ۵ دقیقه با سرعت ۳۰۰۰ دور در دقیقه سانتریفیوژ می شود. از آنجایی که ریجن-لوله ها حاوی یک جداکننده ژل مخصوص هستند، ۹۹ درصد گلبول های قرمز خون از پلاسمای ته ژل دور ریخته می شوند. پلاکت ها و گلبول های سفید در بالای ژل پلت شده و با مخلوط کردن آرام لوله در پلاسما معلق می شوند (شکل ۲). ۴ میلی لیتر سوسپانسیون سلولی PRP نامیده می شود.